సమయం: ఎప్పుడో (& ఎప్పుడూ)
స్థలం: ఇంట్లో
అమ్మ: పెరుగు
నేను: నాక్కూడా ఇంకో నాలుగు ఇంచీలు పెరగాలనే ఉంది. కానీ ఇంకా పెరుగుతానంటావా ..!
అమ్మ: తింగరి మాటలాపి... పెరుగేసుకో
నేను: యక్...వద్దు
అమ్మ: పెరుగన్నం తిని నాలుగు రోజులైంది. మళ్ళీ కాలు నొప్పి వేలు నొప్పి అని నసిగావంటే వాత పెడతా
నేను: కళ్ళు, ముక్కు మూసుకుని... చిన్నప్పుడు నానమ్మ వాళ్ళ ఊరిలో తిన్న గడ్డ పెరుగు తలుచుకుంటూ... ఎలాగో నాలుగు ముద్దలు మింగేసి నోరు కడుక్కున్నా
***
సమయం: ఆ మధ్య
స్థలం: అబుదాబిలో , ఫ్రెండ్ ఇంట్లో
అది (= ఫ్రెండ్): పెరుగు
నేను: నాక్కూడా ఇంకో...
అది: ఈ కుళ్ళు జోకు పదేళ్ళ నుండి వింటున్నాగాని... మూసుకుని పెరుగేసుకో
నేను: ఎహే వద్దు
అది + వాళ్ళాయన: ఇక్కడ పెరుగు అద్భుతంగా ఉంటుంది... ఒకసారి తిని చూడు. నచ్చకపోతే వదిలేయ్
నేను: (అయిష్టంగా టేస్ట్ చుసి... కళ్ళు, ముక్కు మూసుకునే పనిలేదని గ్రహించి...) బాగుందే ... !
...
రోజూ మానకుండా మాట్లాడకుండా పెరుగేసుకోటం చూసి... ఫ్రిజ్ లో పెరుగు అయిపోకుండా స్టాక్ మెయింటెయిన్ చేస్తున్న వాళ్ళ ఆయన గురించి...
నేను: (పెరుగన్నం తింటూ) మీ ఆయన దేవుడబ్బా
అది: డబ్బా లేదు గిబ్బా లేదూ... కావాలంటే ఇంకాస్త పెరుగేసుకో... అంతే కానీ అలా __లు మాట్లాడకు
నేను: (ప్లేట్ లో అయిపోయిన పెరుగన్నం నాకుతూ) హి హి హి
***
సమయం: ఈ మధ్య (& ప్రతి రోజూ)
స్థలం: ఇంట్లో
అమ్మ: పెరుగు
నేను: నాక్కూడా ఇంకో ...
అమ్మ: సోదాపి పెరుగేసుకో
నేను: కళ్ళు, ముక్కు మూసుకుని...
మూడు రోజుల క్రితం కిడ్నాప్ కి గురైన వైష్ణవి చనిపోయిందని తెలియగానే చాలా బాధనిపించింది. కానీ తనని ఎలా చంపారో తెలిసాక చాలా కోపమొచ్చింది. అసలు వాళ్ళు మనుషులేనా అని అనుమానమొచ్చింది. మరీ ఇంత దారుణమా! మనం బ్రతుకుతుంది మనుషల మధ్యా లేక మృగాల మధ్యా? అడవిలో తిరిగే మృగాలు కూడా ఆకలేస్తేనే మరో జంతువుని చంపుతాయి. కానీ వీళ్ళు? కేవలం ఆస్తి తగాదాల వలన నిండా పది ఏళ్ళు కూడా నిండని పసిపాపని అంత దారుణంగా... ఛా. అసలు వాళ్లకి చేతులెలా వచ్చాయో! తనని ఎవరు ఎందుకు హింసిస్తున్నారో కూడా తెలియని ఆ చిన్నారి చివరి క్షణాల్లో ఎంత నరకం అనుభవించి ఉంటుందో తలుచుకుంటేనే కన్నీళ్లు ఆగటం లేదు. ఆ పాపని అంత దారుణంగా చంపటం వలన వాళ్ళు ఏం సాధించారు? వాళ్ళ గొడవలుతీరిపోయాయా? వాళ్ళ ఆస్తి వాళ్లకి వచ్చేసిందా? అసలు ఇలాంటి వాళ్ళని ఏమనాలి?
